Jörðin Almenningur á Vatnsnesi var erfið jörð til ábúðar og er búskaparskilyrðum þar best lýst í vísu, sem kastað var fram af einum ábúanda jarðarinnar:

Farðu bölvuð klöpp og kinn,
Kussugjá og þúfa.
Á Almenningi andskotinn
ætti helst að búa
(Höf. ókunnur).

Meðal þeirra sem bjuggu í Almenningi var Teitur Jóhannson (1868-1946). Þegar Teitur flutti að Almenningi var jörðin rýr og að hans sögn var túnið lítið, ógirt og töðufengur af því ekki nema eitt til tvö kýrfóður. Til þess að geta haldið fleiri skepnur brá Teitur á það ráð að stækka túnið með því að hlaða um það vörslugarð. Miðað við aðstæður þess tíma var garðurinn mikið mannvirki þar sem áhöld voru afar frumstæð. Garðurinn var að mestu úr grjóti. Þegar hann hafði verið hlaðinn hóf heimilisfólkið að stækka túnið og slétta. Það var erfitt verk og seinlegt þar sem jörð var mjög grýtt og illa ræktanleg. Dugnaður og elja heimilisfólksins varð þó til þess að um 1930 var þar komið myndartún. Þrátt fyrir að búskapur á Almenningi væri Teiti ekki alltaf auðveldur þótti honum vænt um jörðina sem hann hafði svo mikið fyrir að hirða og svaraði fyrri ábúanda með eftirfarandi vísu:

Ég úr grjóti garða vinn.
Á grund skal sérhver þúfa.
Á Almenningi aldur minn   
 ætla ég mér að búa
(Teitur Jóhannsson á Almenningi).

Teitur var mikill dugnaðarmaður og var að langt fram á efri ár. Hann varð örendur þann 24. júní 1946 þegar hann var að sækja kýrnar. Honum auðnaðist sú gæfa að fá að vera þátttakandi í þeim störfum sem hann unni allt til síðustu stundar.