Heimkynni rostunga eru rekísbreiður á grunnsævi með ströndum Norður – Íshafsins. Rostungar fylgja ísröndinni eftir þegar að hún færist árstíðabundið, en hafast ekki við á óbrotnum lagnaðarís Rostungar eru mjög sjaldgæfir við Ísland, en síðast sást rostungur í Ófeigsfirði á Ströndum í júlí árið 2008. Áður hafði sést rostungur hjá Hrafnabjörgum í Arnarfirði (Vestur Ísafjarðarsýslu) árið 2005. Beinleifar rostunga hafa þó fundist hér á landi, flestar á Vesturlandi, sem bendir til að rostungar hafi á einhverjum tíma haft þar búsetu.

Rostungur er engum öðrum sel líkur enda af sér ætt. Hann er mjög stór, ljósbrúnleitur með þykka, hrukkótta húð, stutt gróf hár og gríðarstórar höggtennur. Höggtennur rostunga vaxa alla ævina og geta brimilstennur orðið allt að meter á lengd og 6 kg á þyngd. Rostungarnir nota tennurnar í félagslegum tilgangi, þ.e. til að sýna stöðu einstaklingsins innan hópsins og sem vopn ef með þarf.
Rostungar eru risavaxin dýr og geta brimlar orðið ríflega 3,5 m að lengd og þyngri en 1,6 tonn. Kópar fæðast um 140 cm að lengd og 60 kg að þyngd.
Fæða rostunga eru botnhryggleysingjar, eins og skeljar, skrápdýr, krabbadýr o.fl. Sumir rostungar ráðast á minni seli, þá aðallega rostungsbrimlar.

Til eru tveir stofnar rostunga, Atlantshafsrostungur og Kyrrahafsrostungur. Atlantshafsstofninn er annars vegar við Austur-Grænland, Spitsbergen, Frans Jósepsland, í Barentshafi og Karahafi, og hins vegar við Austur-Kanada og Vestur-Grænland. Kyrrahafsrostungarnir halda sig í Berings- og Tsjúkothafi og í kringum Wrangeleyju.

Sökum atferlis og búsvæða rostunga er mjög erfitt að kasta tölu á stofnstærð þeirra. Talið er að Atlantshafsstofninn telji um 30.000 dýr en Kyrrahafsstofninn á bilinu 200 – 250 þúsund dýr.

Fyrr á öldum var mikið veitt af rostungum við Norðurheimsskautið. Árið 1952 var rostungurinn friðaður en ennþá eru leyfðar s.k. frumbyggjaveiðar.

Mynd: Jón Baldur Hlíðberg

Walruses are enormous animals, but males can be 3,5 m long and weigh more then 1,6 tons. At birth the pups are around 140 cm long and weigh 60 kg. Their main characteristics are brown, wrinkled skin, coarse, short hair and enormous fangs. The walrus’s fangs, which grow throughout their lives, can get up to 1 meter long and weigh around 6 kg. The walrus uses them mainly for social purposes, such as revealing status, and as weapons when needed.

The walrus’ main food supply are invertebrates like various shells, echinoderms and crabs, but some males even attack small seals.

The walruses divide into two different stocks, the Atlantic walrus and the Pacific walrus. The Atlantic stock is found around East and West Greenland, East Canada, Spitsberg, Franz Josephs and the Barents and Kara Seas. The Pacific stock is found in the Berings and Tsjukot Seas and around Wrangel Island.

The Atlantic stock is estimated around 30.000 animals but the Pacific stock between 200.000 – 250.000 animals. In the earlier centuries the walrus was hunted all around the North Pole, but in 1952 it was preserved, but aboriginals are still allowed to hunt them in small amounts.

Walruses are very rare around Iceland, although bones and other remains found along the west coast, suggest that walruses used to reside there at some time. A walrus was last seen in Ófeigsfjörður Fjord (Westfjords - Strandir area) in July 2008. Before that a walrus was last seen around Hrafnabjörg Cliffs in Arnarfjörður Fjord  (West Ísafjörður County) in 2005.

Drawing: Jón Baldur Hlíðberg